sibel adlı kullanıcının alanı's Guestbook - Windows Live

sibel's profilesibel adlı kullanıcının ...PhotosBlogListsGuestbook

Ziyaret ettiğiniz için teşekkürler!

Comments (15)

To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in

Don't have a Windows Live ID? Sign up

	yakuphan uluwrote: Bağışla beni kalbim, eğer uzanırsa bir başkasının elleri ellerime, bakışları çarparsa gözlerime. Eğer girmeye çalışırsa bir küçük kelebek bu yorgun bedene, bağışla beni. Kaçtır kaçıyorum, bu gerçeği görmemek için kaçtır kör ediyorum gözlerimi, kaç güneşler batırdım karanlığa gizlemek için kırık gönlümü, kaç denizlerde boğdum bu zayıf bedeni, yinede çekip gidemedim bendeki seni bırakıp, yine başaramadım.Aşkımın yıllardır sana acıkmışlıgını ömrümün sonuna dek yanında olmanın bile doyuramayacagını bile bile tek sermayemı duymamı engelliyor degiştigin ask yasası .. Aslına bakarsan lüzumsuz cümleler kurmak değil niyetim.Bunca seneden sonra kurulmamış bir cümle kaldıysa aramızda onları toparlıyorum farzet. Kısada olsa yaşadığımız her anın değerli olduğunu düşünmüştüm, işte buyüzdendir ki, dolandırmayacağım söyleyeceklerimi. Hani acılarla beraber savaştık, hani her şeye inat sevdamızla ayakta kalacaktık.. Dimdik duracaktık kör ayazların önünde, gerekirse bedenlerimizden vazgeçip ölümü bile gurur sayacaktık aşkın kutsallığında..Şimdi canımı acıtıyor senli hatıraların gözbebeklerimde çığlık çığlığa ölmeleri. Canımı yakıyor suskunluğun dudaklarıma diklenen arsız kelimeleri. Savaşı kaybetmiş bir askerin düşmana esir düşmektense silahındaki tek kurşunu şakaklarına dayayıp onurluca ölmesi gibi ben de varlığında ölümü kutsuyorum dudaklarıma… Ya ölüm olmalıydım dudaklarında ya da son nefes olmalıydım soluduğun canda.Eğer ben vazgeçersem "senin içindi" diye başlayan şiirlerden, Mutluluklara küsersem, yalancı şarkıları susturursam O çok sevdiğim kalbin duymayacak mı artık beni? Milyonlarca insanız, Yine, kimse bişey söylemeyecek mi sana? Herkes mi dilsiz?Yüreğimin devrik hükümdarlığı isyanın eşiğindedir.. Ve artık her şeyin boşluğunda salınırken,her şeyden tanım çıkarmaya ve anlam bulmaya zorlanırken yabancılar kolonisidir her bildik yüz… Bir amaçsızlık yatağına varmaktadır her eylemimle içimde yükselen nehir… Şimdi; Her yaşadığım bir fotoğraftır… İncelen ve giderek soluklaşan her bakışta, kalbimde bir telaş hazırlanır yeni bir yaşama. Yaşama ve aşka dair gizlerim ayaklandığında bir özlem parçalar sızlayan yüreğimin kapakçıklarını… Bir ben miyim böyle avaz avaz bağıran?Ve bir sen misin bana bu kadar uzak, Sana en çok ihtiyacım olduğu anda.Yasamin beni savurdugu bu acilari yenebilmemin tek sebebisin Hic bir aci senden ayriligimdan fazla degilse Hic bir caresizlik sana sarilamamam kadar keskin degilse Ve en guclu aci diger butun acilari bastiriyorsa egerIste ben senden ayriliga siginiyorum Sensizligin caresizligi diz cokturuyor Seytan`a Elini kolunu bagliyor yasamin sundugu butun huzunlerin Solugunu kesiyor Ruhumu alev alev yakan butun acilarinBir ihtimal gelisine sigindigimi farkettiysem de, engel olamadim gurursuz ama umutlu hasretine… Bugün gönlümü hos tutmak istiyorum, imkansiz olan her rüyaya inanasim geliyor… Bir cocuk gibi isteklerimi bastiramiyorum… calmayan telefonuma elim gidiyor, sana halen bende oldugunu israrla yazmaya calisiyorum… Bende olan seni, hic kirmadim, degistirmedim ve hep korudum desem de, sendeki benin nasil oldugunu, gülüp gülmedigini anlamsiz bir sikintiyla merak ediyorum… Eskiden kimi sarkilarin ne kadar anlamli oldugunu düsünürken, simdi ayriligin ardindan calinan her sarki umutsuzlugumu ve sevgimi anlatiyormus gibi geliyor… Sevdigim ne cok sarki varmis, bunu senin gidisin gösterdi bana…Senden sonra kaç kez direndim gecenin yorgun çehresine, kaç kez suya bulandı uykuya hasret yüzüm istese de istemese de, sarhoş oldu içkiye alışık olmayan bu beden. Yalpaladım biraz, evet yadırgadım üstüme giydiğim bu acınası kişiliği ama ona da alıştım galiba. Tıpkı yokluğuna alıştığım gibi, hıçkırıklarımla sese bürünen gecelere, umutlarımı bir bir alıp giden yıldızlara alıştığım gibi ona da alıştım. Şu küçücük odamda bir dünya yarattım bende, kolpa yıldızlarımda aradım mutluluğu, izmaritlerimle süsledim yalnızlığı Her sarkida sen varsin, her yerde, her gördügüm insanda, denizde, gecede, uykumda… Nasil beceriyorsun her yerde olabilmeyi… Bu bir marifetse eger, neden benim yanimda degilsin ki? Gözyaslarim asilligini yitiriyor ve yenik düsüyorum sevdana…Şimdi senden bana kalan ne bir resim ne de yüzünü anımsatacak bir hayal bıraktın zaman denilen ve senden olan şerefsizin işbirliğiyle… Ama sen unuttun mu yoksa şizofren oyununda sürükleyici bir sahne yaratma düşüncesi miydi bilmiyorum…? 27 Oct.
	yakuphan uluwrote: Bir yudum su, içtikce kanılmayan HAYAT susuzluk..Eller sallanmış , Merhabaya elveda, HAYAT kısacık. Hayat dörtnala doru at,Hayat bir nakarat.Kimine göre başarıda,hırsta,parada,kariyerde, Hayat başarısızlıklarda,korkularda,denemeden ögrenemeyeceklerimizde, Hayat dudaklarında, Hayat idealinde, Hayat burkulan,hasretten kavrulan,gögsünde çırpınan kalbinde, Hayat kuşların kanadının özgürlügünde, Hayat kızarmış simidin kokusunda, Hayat parmagının ucunda, Kalbinin derinliklerinde, Yaşam felsefende, Yaşamama felsefende, Hayat kirpiginin ıslagında, Dökülen yapragın sarısında, Dalgalanan denizin köpügünde, Hayat bunlar kadar önemli,hayat,kim bilir,bunlar kadar önemsiz... Hayat bir mecburiyettir aslında...Nefes alma mecburiyeti, Kim bilir,belki mutlu olmaya çalışma çabasında Uyuyamayan ihtiyarın gözünde, Hayat ölümün son anında, işte... Ben de çocuktum belki hala öyleyim. Ben oynardım, sen oynamazdın. Ben yaramazlık yapardım, sen yapmazdın. Ben bebeklerine elbise dikerdim, senin bebeğin hiç olmadı belki de. Ben kahkaha atıyorsam sen sadece gülüp geçiyorsun belki de...Bakışları üzerimde, karşımda kıpırdamaksızın duran bir heykel gibiydi. Beni inceliyordu ben de seni incelemeye başladım. Ona uymayan kısa bir pantolon vardı üzerinde. Yırtık, mavi örme bir yelek geçirmişti. Hava sıcaktı aslında ama buna rağmen üzerinden çıkarmamış diye düşündüm. Kirli beyaz bir tişört mavi örme yeleğin altında lekeler içindeydi.Vurduğun yürek kanıyor mu, hayatı devam ediyor mu, sıcak bir nefese, bir tatlı tebessüme ihtiyacı var mı ya da dindirebildi mi engel olamadığı kanayan yaralara bu hiç düşünülecek bir şey değildir bırakıp giden için. Önemli olan onun bundan sonraki yaşamıdır. Daha öncesi yok sayılır. Her ilişki başlar ve biter mantığı. Yok sayılan duygu fırtınalarının . Adına başka anlamlar yüklediğimiz ne varsa isimsiz kalmıştır bir yetim gibi otalarda. Sahip çıkan kalandır, gidense unutan. Söz geçmez yüreğe ta ki kendi yüreğini ele geçirinceye kadar. En acısı da eskiden başın sıkıştığında aradığın yoldaşın, şimdi canın sıkıldığında bununla mutlu olandır. Senin acını, sıkıntını, sağlığını kendinden sayarken şimdi bir yabancısındır. Sizin ayağınızın fazlasıyla yere bastığı oldu mu hiç?Hem de o ayaklarınızın fena bir şekilde bulunduğunuz yerin dibine girmesini şiddetle arzuladığınız halde bunun mümkün olmadığı..Ve ayak uçlarınızdan yavaş yavaş muma dönüşüp erimeye başladığınızı hissetiğiniz Ve oracıkta keşke tamamen yok olsam dediğiniz.Çocukken …Düşünürdüm.Geleceğimi..büyüyünce olabilecek olasılıkları..kurardım bazen..kötü şeyler gelirdi aklıma, ya şöyle olursa ya böyle olursa diye, aslında hiçte üstüme kondurmadan..Öyle bişey olursa çıldırabilirdim zaten,aklımı yittirirdim,mahfolurdum,biterdim,yaşayamazdım ki ben..sadece saçmasapan olasılıklardı onlar o kadar,esasında herşey çok güzel olacaktı,olmalıydı,tam da hayal ettiğim gibi,güzel günler hesap etmişştim hiç üşenmeden, mükemmel planlar tasarlamıştım..iyi bi insandım ya hani ben,hakediyordum yani bunu…Gün geldi,büyüdüm ..Ve bir gün ben dönüp arkama bir de baktım ki,o olmaması gereken olasılıklar,varsayımlar,sinsi sinsi, çaktırmadan hayatım olmuşlar,ben olmuşlar ve ben çıldırmamışım,kafayı yememişim,ölmemişim ve hala yaşıyorum..Hayat bu mu gerçekten .İnanmak gelmiyor içimden.Biri bana bunun böyle olmadığını,gerçekten sadık insanların da var olabileceğini,bir insanın bi insanı sevdiğinde ölene kadar,hatta iki cihanda vazgeçmeyedebileceğini söylesin lütfen.Neden herkes bu kadar olursa olur, olmazsa olmazcı olmuş,neden bu kadar istikrarsız olmuş bütün hikayeler,anlayamıyorum!Boş masalarda hatırladım ben seni…Boş masalarda bekledim…Geç kaldın ömrümün bi tanesi,çok geç kaldın…Bense senin gecikmelerine yandım durdum…Yağmurlar yağdı masalara…Sen yoktun..Bir gün dedin,geleceğim…Şimdi o masalar boş,kimsesiz bekliyor,, karşılayacaklar seni…ama bu sefer bende yokum…elinde sapanın haylaz bir çocuksun...attığın taşların açtığı yaralar, kanadıkça gülümsemen büyüyo.... izlemek hoşuna gidiyo, çırpınışımızı....acaba nerde pes edicek deyip beklemek, mutlu ediyo seni..... durma oyna...oyundan ibaret dimi senin için herşey....ama, sıkı sarıl sapanına,iyi biriktir taşlarını,ört saklandığın yeri....günün geliyo seninde... büyümen yakındır.....sen büyümezsin biliyorum.....içindeki çocuk ölmez....uslu değilim.... haylaz belki....kötü değilim,iyinin yanına hiç uğramadım........sıkılganlığımı kıramadım.... esaretime başkaldırışım....meymenetim yok ki.... halim biraz tuzsuz...tatsız dememe gerek Varmı???sereserpe bi hayat.... dağınığım,,,,,halim yok toplanmaya.... konuşmaya dermanım kalmadı....gevezeliğimi sığdıramadım hiç bi kaba....... faydasızım....yüzsüz...düşkün...adım yok benim........Sanmayın biter bu durgunluğum Sarmadan kuytu yaralarımıSanmayın biter bu huysuzluğumAçmadan saklı duygularımÇok mu güçsüz duruyorum derdimi paylaşınca Çok mu çaresiz dersiniz dertten ağlayınca. ESKİ ZAMAN GÜNLERİ Mutlulukmuarıyorsun?Eski defterleri oku.Hayatı hayat gibi mi yaşamak istiyorsun?Bayramları hatırla eski günlerdeki. Hayat ne garip,bu yolculuğa başlarken herkes gülüyordu, bir tek ben ağlıyordum. Yolculuğun son deminde ise ben gülerken herkes ağlıyor olacak büyük bir ihtimalle. Garip olmasına garip de, acaba garip olan hayatın kendisi mi, yoksa biz insanoğlu mu? Hayatın bir garip yanı varsa, oda olsa olsa bizim gibi biçare yolculara yoldaşlık etmek. Yol bilmez, iz bilmez, dilinden keşkeler düşmez, neden diye sorgulamayı kendine siper edinmiş yolcularla ne kadarda başarılı bir ömür filmi çıkarılabilirki. Hayat senaryosuna ne kadar başarısızlık yüklenebilir ki, senaryoda yazılanları idrak edemedikten sonra. Yönetmenin asıl ifade etmek istediğini çekip alamadıktan sonra.Şarkı başlar ahenksiz, Sessizlik sesi acımasız, HAYAT çıglık....Kesin Kesin olmazlarmı, Güldürmeyen umut mu, HAYAT tereddüt...... Kopuk kopuk her yerinden, Dökülmüş mozaikler gibi, HAYAT sırıtkan.......Bütün yaşadıklarının sadece bir hayal olduÇunu hisettirecek kadar boş... Gerçekleri sırtlanıp taşıyamıyacak kadar agır, Bir kuşun kanadına konupta o na dahi hissettirmeden uçabilecek kadar hafif... Kısa bir mola vermek istiyorum, izin verir misin hayat... Gerçekler sancı yapıyor, az bir düş alıp döneceğim!. 27 Oct.
	yakuphan uluwrote: Aşktaki bir soruya insan tek başına cevap olamıyor, ötekisi buna engel. Evet, insan ilkönce sorulara yönelik yanıtları kendinde aramalıdır, ama gerçek olan bu değil, ben buna doğru olan da demiyorum, ki nede olsa bilinç dünyası bize doğruların görece olduğunu da öğretti ve bizler bu bilinç dünyasının dar ve bazen çıkmaz sokaklarında yaşamımıza engebeli olarak devam ederiz. Kimi zaman acılarla yanıp kavruluyor, kimi zamanda isabetsiz kararlarla kendimizi sıkıntılı bir yaşamın kollarına atıyoruz, ve kimi zamanda bütün hırçınlıklarımızla eğlence dünyasının peşinden sürükleniyoruz. Ve belki de çok azımız, kıyıda köşede kalmış mutluluktan çalmaya çalışıyordur. Niye çalıyorlar peki insanlar bu mutlulukları? Onlardan çalınmış da ondan. Çalmadan mutluluk elde edilemez mi? Edilmez! Elde edileceği gün, evrende tek bir sorun kalmayacaktır. Evrende sorunsuz bir günün varolabileceğini kim ileri sürebilir? Kimse! Dinler mi? İdeolojiler mi? Hümanistler mi? Hiç kimse! Yüzümü karşımda duran aynaya çeviriyorum, lanetlenmiş gözlerimi görüyorum, lanetlenmişlikten çekinmiyorum, korkmuyorum ondan, cesaretle en derin noktalarına dahin bakıyorum, orada sorulara yönelik yanıtlar arıyorum, hiçbir yaşam anından iz yok, her yerde yalnızca lanetlenmişlik yazılı. Bir kitap yazmak isteği doğuyor içimde, yalnızca bir kitap, ama bir bakmışsın, sen o yazmak istediğin kitabın peşinden büyük bir istekle ilerlerken onu yazamadan yüzün üzerinde kitap yazmışsın. Neden? Yaşamın kendi lanetlenmişliği yüzünden! Peki yaşamı, gözlerimi, başkalarının mutluluklarını, kim lanetliyor? Kendimiz! Her şeyin kedisidir kendini lanetleyen. Sıkılarak, kendisine acılar yaşatarak lanetliyor her şey kendini. Yazmak istediğim kitabı yazamadan lanetlenmiş gözlerimle, lanetlenmiş yaşamda, lanetlenmiş başkalarının aralarında devam ediyorum zamanın sularında ilerlemeye. Kitabı yazabilecek miyim? Azıcık da olsa başladığım, bütün kitaplarıma değer o kitabım sonunda gerçekleşecek mi? Yani beynim, yani yüreğim, yani gözlerim, yani yaşam, yani başkaları güzelleşecekler mi bir daha? Kitabım amacına ulaşacak mı?.. Kafam çatlıyor, başım ağrıyor, sorular dur durak bilmiyor. Of, of. En iyisi yine o kadına gitmeliyim, en çok onu seviyorum.... 16 Oct.
	Kerem Karacaywrote: neyse herkez birşeyler yazmış veya yazmaya çalışmış , kimisi fazla abartmış , kimisi de benim gibi sayfa dolsun diye yazmış fotoların güzel iyi çıkmışsın başka ne denir ki kendine iyi bak byeeeeeee 7 Oct.
	yakuphan uluwrote: Artık aldanmak istemiyorum. Beni sevgilerinin ölümsüzlüğüne inandır, korkulardan, şüphelerden kurtar. Hiç aldanmamışların o engin iç rahatlığına hasretim. Ayıkla, arıt beni... Bütün insanlar aldanıyormuş, sürekli bir aldanmaymış yaşamak... Ne çıkar? Ben artık aldanmak istemiyorum ya! Sen ona bak... Onun için seni erişemeyeceğin bir yere çıkarmayacağım, olduğun gibi seviyorum seni. Olmanı istediğim gibi değil... Hiç olamayacağın gibi değil... Neredeysen orada dur... Nasılsan öyle kal... Bütün mevsimleri bir günde, bütün yılları bir mevsimde yaşamaya razıyım seninle. Yanımda olduğun zamanlar nasıl apaydınlık oluyorum, nasıl içim huzurla doluyor, görmüyor musun? Gözlerimin derinliğine bakma; başın dönmesin... Gelecek günleri düşünme, korkma büyük hazlar yaşamaktan. Erişemeyeceğin hiç bir mutluluk yok. "Yaşadım" diyemeyeceğin hiç bir günün olmayacak benimle... Hiç aldatma beni, hiç yalan söyleme... Bir gün aldatsan bile; aldandığımı senden öğrenmeliyim önce. O zaman ölsem de mutlu ölürüm, inan... Biraz da olsa inanmış ölürüm. Aldanmak... En büyük yıkıntısı iç dünyamızın... Aldanmak... Ses veren üç telimizden birinin kopması... Aldanmak... O en son fakat en kesin kabullendiğimiz gerçek... Sen hiç aldatma ne olur!.. Yıkılışım da sevgim kadar büyüktür benim. Bırak, kalbimden ses veren bütün teller ben yaşadıkça sana inanmayı söylesin. Sana kayıtsız, şartsız inanmak olsun; bütün kazancım yaşamaktan. O zaman her şeye katlanırım. Korkulardan, endişelerden uzakta her saniye yaşadığımı bilirim. Çaresizlikler beni korktumaz. Şu aşağılık dünyanın hiç bir acısı seni sevmeyi unutturamaz bana artık. İnanmak; seni düşündükçe söylediğim bir şarkı olmalı dudaklarımda... İnanmak; gökyüzünün en karanlık zamanında bile görebileceğim bir yıldız olmalı... Dağlardan, denizlerden esen serin rüzgarlar gibi, senden gelen bir şey olmalı inanmak. Kimi gün kalem olmalı parmaklarımda, kimi gün kulağımda musuki, gözlerimde ışık olmalı. İçtiğim suda, yediğim ekmekte sana tüm inanmanın tadını duymalıyım. Her sabah ilk ışık, sana inanarak yaşayacağım mutlu bir gün getirmeli bana. İşte o zaman yokluğuna bile dayanabilirim, özlemlerim daha derin bir anlam kazanır. Seni beklerken şüphelerin o kahredici zehiri ile, geciktiğin her saniye bir defa ölmem. Artık aldınmak istemiyorum. Seni aldatmak zevkinden sonuna kadar mahrum edeceğim. Beni aldatmanın acısını da, sevincini de hiç tattırmayacağım sana. Çünkü, aldattığın zaman; yemin ediyorum yeryüzünde olmayacağım. İnanmışlığım ölüme kadar sürsün, bırak... 5 Oct.